i argentada sota la lluna
un secret t’amaga.
Entre còdols i llims,
em te enterrada l’anima,
que d’una nimfa
n’està enamorada.
L’aigua de riu,
m’amaga
el nom amb el que et diu,
i jo t’ho dic amb el d’estimada.
L’aigua del riu blava
sota el sol,
me l’ha lliurada,
veient el meu dol.
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada